‘’…gerçek mi şuan ha? Ölemedim mi?’’ İnleyerek belini doğrultmaya çalıştı. ‘’Hâlâ daha kurtulamadım diyosun?’’ Yüzünde hafif bir gülümseme oluştu. Ardından normal yüz ifadesiyle devam etti: ‘’Keşke beni değil de onlardan birini kurtarsaydın. Gerçi nankörlük yapmak istemem, hiç de sevmem ama… Zaten çok geç artık. Hayatını o kadar tehlikeye attın sırf başka birisini kurtarmak gibi yüceltilmiş bir amaç için. Gerçi o birisi ben olduğumdan amaçtaki yücelik kalkıyor ama neyse.’’ Hafifçe kıkırdadı ama kıkırdamasıyla beraber gelen acı yüzünü ekşitti. ‘’Acılar içerisindeyim ve muhtemelen kendimde de tam değilim. Ama dürüst olmak istiyorum seninle konuşurken.’’ Sen dediğinde tüm yüzüne bir gülümseme yayıldı. ‘’Tabii polisler geldiğinde bunları anlatmıycam. Sen anlatabilirsin. Sana da kızmam bundan ötürü. Onca yıldır görüşmüyoruz ama eski bi’ hukukumuz var sonuçta. Doğruyu yapma sorumluluğunu da sana bırakıyorum.’’ Sesini vurgulamıştı ‘doğruyu yapma’’ derken. ‘’Benim yüzümden. Daha demin o ölen i...
Garip mi? Phuff...